Stel je daltonvragen aan Professor Kweenie

Wat leuk dat je me een vraag stelt. Je vraagt wat ‘Expeditie Dalton’ eigenlijk is. Dat is een interessante vraag. Het woord ‘expeditie’ betekent ‘ontdekkingsreis’. Dus Expeditie Dalton is een soort ontdekkingsreis naar wat Daltononderwijs is. Het is ook een soort ‘reis’, een zoektocht waarin je allemaal dingen te weten komt over Dalton. Maar als je dingen te weten wilt komen, moet je wel vragen stellen. Jullie school is een daltonschool. Maar waarom? En wie heeft dat bedacht? En wat is het precies? Als je op expeditie gaat, krijg je antwoorden op je vragen. Maar die moet je dus eerst wel bedenken.

Met vriendelijke groet, Prof. Kweenie

Wat leuk dat je me een mailtje stuurt met een vraag.

Jouw vraag was: hoe is het dalton onderwijs bedacht? Dat is natuurlijk een interessante vraag. Ik zal proberen een antwoord te geven.

Ja, hoe bedenk je nou zoiets als een andere vorm van onderwijs?

Toen mevrouw Parkhurst jong was hoorde ze leraren met elkaar over kinderen praten. Die vonden in haar tijd dat kinderen dom waren en ongehoorzaam. Helen Parkhurst dacht toen: dat klopt niet. Kinderen maken wel fouten, maar dat doen ze niet expres. En fouten maken hoort bij leren. Dus het is helemaal niet erg om fouten te maken.

Toen mevrouw Parkhurst zelf als meisje nog op school zat, vond ze dat helemaal niet leuk. Ze moest alleen maar doen wat de leraar zei dat ze moest doen, en alle kinderen moesten hetzelfde doen, in dezelfde hoeveelheid tijd en op dezelfde manier. Dat klopt niet, dacht ze toen. Dat leidt ertoe dat kinderen steeds op elkaar moeten wachten. En als ze moeten wachten, gaan ze zich vervelen en als ze zich vervelen gaan ze vervelend doen. Mevrouw Parkhurst dacht dat kinderen best graag willen werken als het maar is aan interessante taken en als ze die taken maar zelf mogen plannen en als ze daar zelf verantwoordelijk kunnen zijn.

Toen ze 18 was, ging ze eindelijk zelf voor de klas staan. Toen wilde ze het allemaal anders doen. Ze ging met haar 45 (!) kinderen in de klas in gesprek en samen bedachten ze hoe het beter kon. Zo is het daltononderwijs ontstaan. Kinderen moeten interessante taken krijgen, die ze zelf mogen plannen, waar ze ook de keuze krijgen om het op een eigen manier te doen en ze mogen ook samenwerken. En tot slot, vond mevrouw Parkhurst dat kinderen vooral voor zichzelf moeten leren en niet voor de juf of de meester.

Ik ben benieuwd of je met dit antwoord wat kunt. Op veel daltonscholen in Nederland gebeurt eigenlijk precies wat mevrouw Parkhurst meer dan 100 jaar geleden bedacht heeft.

Met vriendelijke groet, prof. Kweenie

Dat is een mooie vraag, die je me stelt: waar is een portfolio voor nodig?

Als professor Kweenie heb ik daar ook wel over nagedacht. Hieronder schrijf ik wat ik ervan denk.

Je zit op een daltonschool niet voor de juf of de meester, maar voor jezelf. De school is de tijd in je leven dat je mag leren wat belangrijk is in je leven en ook wat je zelf graag zou willen leren.

Maar als de school voor jezelf is, dan is het ook handig om bij te houden wat je al wel geleerd hebt en waar je belangstelling naar uitgaat. Dan is het ook nodig om het schoolwerk te verzamelen waarmee je kan laten zien, wat jij allemaal al geleerd hebt, wat je nu al kunt en vooral ook waar je nu trots op bent.

En daar kun je een portfolio goed voor gebruiken. Je laat in een portfolio zien wat je al geleerd hebt en wat je kunt. Je kunt in een portfolio verzamelen waar je trots op bent en je kunt in een portfolio laten zien wie jij bent: wat jij belangrijk vindt en leuk vindt.

En als je dat in een portfolio verzamelt, kun je dat ook aan anderen laten zien en erover vertellen. En het grappige is, als je dat maar lang genoeg doet, is het ook leuk om te zien waar je vroeger trots op was en wat je vroeger kon. Natuurlijk ontdek je dan dat je je ontwikkelt. Iets waar je vroeger trots op was, vind je nu misschien wel gewoon. 

Met een portfolio leer je dus een beetje denken over jezelf. Je bouwt een theorie op over jezelf: denkt na over wie en wat jij bent, wat je kunt, wat je leuk vindt, enzovoorts.

Met vriendelijke groet, prof. Kweenie

Mooie vraag! Daar moet ik wel even over nadenken. Er is, denk ik, niet één antwoord. Het ligt aan een paar dingen.

Allereerst is er de vraag met welke presentatievorm jullie ervaring hebben. Als je goed bent in PowerPoint kost je dat minder tijd. Maar als je alleen maar doet wat je al kunt, leer je er niks nieuws bij. De school is juist bedoeld om je wel nieuwe dingen te leren. Dus probeer ook eens iets nieuws.

Het ligt ook aan welke informatie je wilt presenteren. Als je iets wilt laten zien, foto’s of een filmpje bijvoorbeeld, is de ene vorm van presenteren handiger dan wanneer je bijvoorbeeld een verhaal wilt vertellen.

Wat handig is hangt ook af van voor wie je de presentatie doet: medeleerlingen uit je eigen klas? Kleuters? Ouders? Leraren?

En tot slot, het moet niet altijd gaan om wat handig is. Als je zelf mag kiezen, moet je vooral doen wat jullie zelf leuk vinden. Misschien kun je je presentatie doen met een liedje of een dansje of dat je er een spel voor bedenkt.

Met vriendelijke groet, prof. Kweenie